dinsdag 24 november 2015

'Zo doen wij dat!' - familie Bijlsma

De familie:
Jannes Bijlsma (35), (werkzoekend) journalist
Lisanne Bijlsma-van der Plas (34), eigenaar pedicure- en massagepraktijk, blogger ‘Baby/peutermama’ 
Sybren (bijna 3)
Annelie (1,5)
Laurine (10 maanden)


Gezond blijven, opvoeden: we zijn er bijna elke dag mee bezig. 
Welke lessen leerde u van het leven en zou u aan anderen willen overdragen? 

Deze week: de familie Bijlsma-van der Plas uit de gemeente Elburg.




door Margaretha Coornstra


Je kinderen zijn niet je eigendom

Jannes: “We hebben drie jonge kinderen en de vierde is onderweg. Ja, daar kijkt men weleens vreemd tegenaan. Zeker in de yuppenwijk waar wij tot voor kort woonden. Daar geldt drie toch wel als het maximum.”
Lisanne: “We zien het ouderschap als een geschenk. Je kinderen zijn niet van jou, ze zijn van God. Maar als ouders mag je voor ze zorgen en ze levenslang begeleiden. Dat is een voorrecht. Al brengt het ook een grote verantwoordelijkheid met zich mee. Sybren is ruim twee, dus nu begint het echte opvoeden.”

De liefde voor je kinderen is onuitputtelijk

Lisanne: “Toen ik in verwachting was van Annelie, maakte ik me veel zorgen: ‘O help, hoe verdeel ik straks mijn liefde over Sybren en de nieuwe baby?’ Maar al gauw ontdekte ik dat twee kinderen echt niet ieder vijftig procent van je liefde krijgen. Zo werkt het niet! Voor je eerste kind heb je honderd procent liefde, voor het tweede kind krijg je er honderd procent bij, voor het derde kind weer honderd procent enzovoort. Je liefde vermeerdert zich gewoon.” 
Jannes: “Je liefde hoef je niet te verdelen, je aandacht en tijd uiteraard wel. Daar moet je mee leren omgaan.”
Lisanne: “Van ouders met één kind hoor ik vaak dat hun kind zich verveelt. Nu schelen onze kinderen heel weinig in leeftijd, dus ze spelen veel met elkaar. En Sybren gaat ook twee ochtenden per week naar de peuterschool.”

Durf te erkennen dat opvoeden niet altijd meevalt 

Lisanne: “Op Facebook vertellen ouders alleen maar over leuke belevenissen, terwijl ik zeker weet dat iedereen weleens vastloopt. En omdat ons gezinsleven best intensief is − met drie kleintjes en een vierde op komst − ben ik gaan bloggen. Zo schrijf ik bijvoorbeeld over de slaapproblemen van onze dochter. Ergens hoop ik daarmee toch reacties uit te lokken. Ik wil graag ervaringen en tips uitwisselen, zodat ouders weten: wij zijn niet de enigen bij wie het soms niet lukt.”
Jannes: “Die teksten van Lisanne ontstaan echt uit pure spontaniteit. Ze kan binnen tien minuten een blog schrijven en dat zit dan ook nog eens heel aardig in elkaar! Inderdaad praten ouders vaak alleen over positieve dingen. Dat peuters ook plassen en poepen en er vaak een zooitje van maken, daar hoor je niemand over. 
Vroeger had ik zoiets had van: ‘Kom op, als ouders los je dit-of-dat toch gewoon zelf op?’ Maar als vader heb ik nu ondervonden dat opvoeden soms niet meevalt. Gelukkig is Lisanne een open boek, die schaamt zich nergens voor − nou ja, bíjna nergens voor, haha! Laatst schreef ze over warme maaltijden en wat onze kinderen allemaal wel of niet lusten. Daar kwamen enkele reacties op.”

Gezondheid spreekt niet vanzelf

Jannes: “Laurine is drie-en-een-halve week te vroeg geboren en kreeg toen ook nog eens het RS-virus. Ze lag in de maxi cosi en trok plotseling blauw weg. Toen heeft Lisanne meteen de ambulance gebeld. Vanuit het streekziekenhuis moesten we gelijk door naar het VUmc in Amsterdam. Daar heeft Laurine drie weken aan de beademing gelegen. Wij hebben al die tijd in het Ronald McDonaldhuis gezeten. We hielden er ernstig rekening mee dat ze het niet zou halen.”
Lisanne: “Sybren en Annelie logeerden intussen bij mijn ouders. We hadden toen onze energie echt voor Laurine nodig. En we wilden ook niet dat ze al die stress van ons zouden meekrijgen.”
Jannes: “Laurine kreeg er een longontsteking bij en had op een gegeven moment een slijmprop in haar long. Het is een lang en specialistisch verhaal, maar enfin: doordat ze nog zo klein en fragiel was, konden ze die niet wegkrijgen. ’s Zondags ging het heel slecht. Maar op maandag was plotseling die prop verdwenen. Ik wil dat niet meteen een wonder noemen, maar de artsen waren wel heel verrast. Vanaf die dinsdag ging ze langzaam vooruit.” 
Lisanne: “En nu gaat het juist heel goed. Laurine is zo snel met alles! Ze is tien maanden, maar ze staat al en ik denk dat ze binnenkort gaat lopen. Maar we hebben dit jaar wel weer duidelijk ervaren hóe kwetsbaar een leven eigenlijk is.”

Dankzij kinderen relativeer je je ego

Jannes: “Vorig jaar raakte ik op een tamelijk nare manier mijn baan kwijt. In december 2014 werd mijn contract niet verlengd. Vroeger zou ik de behoefte hebben gehad om aan iedereen uit te leggen hoe dat kwam en waarom het niet míjn schuld was. Maar nu besloot ik: ‘Nee, ik praat er gewoon niet over, want daar schiet niemand iets mee op.’ Volgens mij komt dit ook doordat nu ons gezin op de voorgrond staat in plaats van ikzelf. Je stapt makkelijker over je eigen ego heen.” 
Lisanne: “Dat herken ik wel. Vroeger was ik veel meer met mijn eigen problemen bezig. Maar nu ben ik onderdeel van het gezin, ik hoor bij een groepje. Het is niet meer ‘ik’ maar ‘wij’. Dat voelt heel anders.” 

Hoe meer kinderen je krijgt, hoe flexibeler je wordt

Lisanne: “Ik was altijd iemand met een strakke planning, alles moest op de klok. Maar dat heb ik helemaal losgelaten. Ik denk nu gewoon: ‘Oké, dan wordt het maar iets later.’ Heel lang heb ik ook gemeend dat het huis altijd netjes opgeruimd hoorde te zijn. Maar nu vind ik dat een kind vooral kínd moet kunnen zijn en lekker de ruimte krijgen, met alle speelgoed over de vloer. Dan maar wat rommeliger.”
Jannes: “Sommige dingen staan natuurlijk wel vast. Zo móet Sybren om half negen op de peuterschool zijn. En het is ook onze bedoeling dat ze leren opruimen zodra ze groter worden.”
Lisanne: “Dat doen ze al! Zodra ze mij zien afstoffen, willen zij ook een doekje en vegen ze ijverig mee.”
Jannes: “Laatst las ik ergens dat gezinnen met vier kinderen het gelukkigst zouden zijn, doordat die geleerd hebben om soepel met onverwachte situaties om te gaan. Kijk, en daar kan ik me nou wel iets bij voorstellen.”


De Stentor, katern Hart & Ziel, 24 november 2015

Geen opmerkingen:

Een reactie posten